Wakacje to okres, kiedy młodzi ludzie najczęściej decydują się na ucieczkę z domu. Zgłoszenia tego rodzaju odnotowywane są w olsztyńskiej komendzie niemal codziennie, a wiek uciekinierów drastycznie się obniża. Bywa, że lato "na gigancie" spędzają dzieci poniżej 10 roku życia. Jak co roku więcej pracy mają policjanci, a wielu rodziców przeżywa niewyobrażalną tragedię, czekając na odnalezienie dziecka.

Według danych statystycznych na terenie powiatu olsztyńskiego prawie każdego dnia policji zgłaszane jest zaginięcie jednego dziecka, które uciekło z domu.

Właśnie ucieczki z domów, zagrożenia, jakie czyhają na dziecko, czy nastolatka pozbawionego opieki, to częste tematy rozmów, jakie z uczniami szkół podstawowych, gimnazjalnych i średnich prowadzą policjanci. W ubiegłym roku specjaliści do spraw nieletnich olsztyńskiej komendy 600 razy spotkali się z uczniami różnych szkół. Problemy dzieci i młodzieży omawiane były także z rodzicami (100 spotkań) i pedagogami szkolnymi (500 spotkań). Policjanci informują nieletnich, z jakimi konsekwencjami wiąże się naruszenie przez nich prawa. Przed sądem rodzinnym i nieletnich można stanąć za wagary, palenie papierosów, ucieczki z domu. To przejawy demoralizacji.

W ubiegłym roku na terenie powiatu olsztyńskiego z domów rodzinnych uciekło około 280 dzieci. Średnia wieku nie przekraczała 15 lat. Najczęściej jak wskazuje statystyka, uciekają chłopcy. Rekordziści z ubiegłego roku uciekali nawet po kilkanaście razy.

Powody ucieczek to m.in. kłopoty w szkole. Młodzież po otrzymaniu świadectw na zakończenie roku w obawie przed karą za wyniki w nauce, podejmuje decyzję o ucieczce. Również brawura i chęć popisania się przed kolegami, że "mogę wszystko", to kolejny powód wyjazdów poza dom. Kłopoty rodzinne i zawody miłosne, jak również forma protestu, to problemy z jakimi zmagają się rodzice uciekinierów.

Przebywanie "na gigancie" w miesiącach letnich daje większe możliwości znalezienia noclegu i pożywienia - łupem uciekinierów padają warzywa i owoce z ogródków działkowych. Podczas wakacji znacznie łatwiej nawiązuje się też kontakty z rówieśnikami, łatwiej ukrywa się przed organami ścigania i szybciej znajduje osoby, które można okraść. W te sposób zaczynają się problemy młodych ludzi z prawem.

Dlatego ważne jest, aby rodzice rozmawiali ze swoimi pociechami i przestrzegali przed niebezpieczeństwami, jakie czyhają na nie, kiedy będą pozbawione opieki dorosłych.

Rodzice powinni pamiętać, że rozmawiamy, aby pomóc, a nie karać dzieci za ucieczki. Tak samo jest w przypadku kontaktu z policją po ucieczce. Rozmowa ma na celu ustalenie przyczyny i rozwiązania problemów dziecka oraz jego rodziny.

Co robić, gdy Twoje dziecko uciekło z domu:

- Natychmiast zgłoś zaginięcie policji - zabierz ze sobą zdjęcie zaginionego dziecka. Jeśli to jedyne zdjęcie jakie posiadasz nie zostawiaj go w komendzie. Wcześniej idź do najbliższego fotografa. On zrobi reprodukcje (także z dokumentów, bez konieczności ich niszczenia). Przypomnij sobie, jak Twoje dziecko było ubrane, czy ma jakieś znaki szczególne, które go wyróżniają wśród innych.

- Sprawdź, czy w pokoju Twojego dziecka jest coś, co mogłoby dać Ci informacje o motywach jego ucieczki lub o miejscu jego pobytu - możesz sprawdzić ostatnio odwiedzane przez Twoje dziecko strony internetowe, pocztę elektroniczną. Może to da Ci jakąś wskazówkę w poszukiwaniach.

- Przygotuj listę kolegów i koleżanek swojego dziecka, postaraj się ustalić ich adresy lub numery telefonów

- Ustal miejsca, gdzie najczęściej Twoje dziecko spędza wolny czas

Jeśli dziecko wróci do domu poinformuj o tym najbliższą jednostkę policji i odwołaj zaginięcie.

Pamiętaj, że powrót Twojego dziecka do domu to ważny moment. Również od tego, w jaki sposób przyjmiesz uciekiniera, zależy czy nie będzie chciał uciec ponownie.

Rok	Uciekinierzy z domów rodzinnych	Uciekinierzy z placówek opiek. - wych.	Uciekinierzy z ośrodków szkolno - wych.	Uciekinierzy ze schronisk dla nieletnich, zakładów poprawczych	Ogółem
2006	394	1146	310	34	1884
2007	704	1003	509	13	2229