W historii Rzeczpospolitej Polskiej ochrona tajemnicy pojawiła się wraz z odzyskaniem przez nią niepodległości. Z początku jednak obowiązywały przepisy karne państw zaborczych. Z czasem – w ramach zmian przepisów karnych – na podstawie rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o karach za szpiegostwo i niektóre inne przestępstwa przeciwko Państwu, wprowadzono karę 5 lat więzienia wobec każdego „kto umyślnie ujawnia innej osobie wiadomość, dokumenty lub inne przedmioty, które ze względu na dobro Państwa Polskiego należy zachować w tajemnicy przed rządem obcego państwa”. Jeżeli przytoczona wiadomość, dokument lub przedmiot „dotyczyły wojskowej ochrony Państwa lub jego sił zbrojnych, sprawca ulega karze ciężkiego więzienia od roku do lat dziesięciu”¹. Z kolei na mocy rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. o niektórych przestępstwach przeciwko bezpieczeństwu Państwa wprowadzono do polskiego systemu prawnego pojęcia:

1. Tajemnicy państwowej – którą stanowiły „wiadomości, dokumenty lub inne przedmioty, które z powodu ich treści lub jakości należy ze względu na dobro Państwa Polskiego zachować w tajemnicy przed rządem państwa obcego, choćby nawet zarządzenia, normujące czynności służbowe, nie uznawały ich za tajne albo choćby zachowanie ich w tajemnicy przed pewnem gronem osób było niemożliwe”.
2. Informacji wojskowej – czyli „wiadomości, dokumenty lub inne przedmioty, które, nie będąc tajemnicą państwową, dotyczą jednak wojskowej obrony Państwa lub jego sił zbrojnych”².

Na mocy kodeksu karnego z 1932 r. wprowadzono pojęcie tajemnicy urzędowej, którą można zdefiniować jako „wiadomość nie nadającą się do ujawnienia ze względu na szkodę Państwa”³. Do pojęcia tajemnicy urzędowej w Policji Państwowej odniesiono się już w rocie przysięgi służbowej, w której policjant przysięgał m. in. „tajemnicy urzędowej dochować”⁴. Z kolei w tzw. zbiorze zasad dla funkcjonariuszy Policji Państwowej z 1938 r., w przykazaniu 9. zawarto ciekawe sformułowanie w treści pośrednio odnoszącej się ochrony spraw służbowych: „Pamiętaj, że Cię podsłuchują, więc nie mów publicznie o sprawach służbowych. Zachowaj umiar w mowie”⁵.

Po II wojnie światowej tematykę ochrony tajemnicy uregulowano dekretem z dnia 26 października 1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej⁶. Ten akt prawny – w gruncie rzeczy będący wykazem sankcji prawnych przeciw ochronie tajemnicy – wprowadził zasadniczy podział na:

1. Tajemnicę państwową – którą stanowiły „wszystkie wiadomości, dokumenty lub inne przedmioty, które ze względu na obronę, bezpieczeństwo lub ważne interesy gospodarcze bądź polityczne Państwa Polskiego albo państw zaprzyjaźnionych mogą być udostępnione wyłącznie osobom do tego uprawnionym”.
2. Tajemnicę służbową – tj. „wiadomości, dokumenty lub inne przedmioty, które ze względu na dobro służby mogą być udostępnione wyłącznie osobom do tego upoważnionym”⁷.

Dekret z 1949 r. uchylono na mocy art. 6 pkt 9 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Przepisy wprowadzające Kodeks karny⁸. Z kolei na mocy ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny, dokonano ponownego zdefiniowania tajemnicy państwowej („wiadomość, której ujawnienie osobom nieuprawnionym może narazić na szkodę bezpieczeństwo lub inny ważny interes polityczny lub gospodarczy Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej”) i tajemnicy służbowej („wiadomość, z którą pracownik zapoznał się w związku ze swoją pracą w instytucji państwowej lub społecznej, a której ujawnienie osobom nieuprawnionym może narazić na szkodę społecznie uzasadniony interes”)⁹.

Oprócz dekretu z 1949 r. i kodeksu karnego z 1969 r. zagadnienie ochrony tajemnicy regulowały w międzyczasie również m. in.¹⁰:

1. Uchwała nr 282/59 Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1959 r. w sprawie organizacji ochrony tajemnicy państwowej i służbowej.
2. Zarządzenie nr 70/60 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 31 marca 1960 r.  w sprawie postępowania w kraju z dokumentami tajnymi i tajnymi specjalnego znaczenia wraz z załącznikiem w postaci Instrukcji Ministra Spraw Wewnętrznych wydanej w porozumieniu z Ministrem Obrony Narodowej o postępowaniu w kraju  z dokumentami tajnymi, tajnymi specjalnego znaczenia oraz dokumentami geodezyjnymi, kartograficznymi i geologicznymi stanowiącymi tajemnicę państwową i służbową¹¹.
3. Uchwała nr 126/71 Rady Ministrów z dnia 2 lipca 1971 r. w sprawie organizacji ochrony tajemnicy państwowej i służbowej.
4. Zarządzenie nr 89/72 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 30 sierpnia 1972 r. w sprawie zasad i sposobu postępowania w kraju z wiadomościami stanowiącymi tajemnicę państwową i służbową wraz z załącznikiem w postaci Instrukcji wzorcowej w sprawie zasad i sposobu postępowania w kraju z wiadomościami stanowiącymi tajemnicę państwową i służbową¹².

Ważną cezurą w ochronie tajemnicy stała się ustawa z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej, która – z uwzględnieniem nowelizacji – obowiązywała prawie do końca lat 90-tych ubiegłego wieku¹³. Przywołana ustawa bardzo szczegółowo definiowała pojęcie tajemnicy państwowej, którą była „wiadomość, której ujawnienie osobom nie upoważnionym może narazić na szkodę obronność, bezpieczeństwo lub inny ważny interes Państwa”, a dotyczyła w szczególności:

1. przygotowań obronnych w gospodarce narodowej i administracji państwowej; rodzaju i ilości uzbrojenia, wyposażenia obronnego, stanu liczebnego, organizacji, struktur, rozmieszczenia, gotowości bojowej oraz planów mobilizacyjnych i operacyjnych Sił Zbrojnych; potencjału i zdolności produkcyjnych oraz wielkości i rodzaju produkcji przemysłu obronnego; danych z dziedziny geodezji, kartografii, topografii, grawimetrii i magnetyzmu ziemi, zdjęć lotniczych i fotogrametrycznych, opisów topograficznych obiektów, urządzeń i terenów wojskowych – mających ważne znaczenie dla obronności kraju oraz współpracy z zagranicą w zakresie układów obronnych,
2. organizacji organów ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego, ich wyposażenia oraz form i metod pracy, a także danych identyfikujących funkcjonariuszy tych organów i osoby współdziałające z organami ochrony bezpieczeństwa publicznego, wykonujących zadania z zakresu wywiadu i kontrwywiadu; wyposażenia obiektów, urządzeń i terenów mających ważne znaczenie dla bezpieczeństwa Państwa; organizacji i systemu ochrony granicy państwowej oraz łączności szyfrowej i kodowej Sił Zbrojnych, organów ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego i innych służb państwowych,
3. prac naukowo-badawczych, projektowych, technologicznych i konstrukcyjnych, inwestycji, wynalazków i wzorów użytkowych mających związek z obronnością lub bezpieczeństwem Państwa,
4. produkcji o podstawowym znaczeniu dla gospodarki narodowej, stanu i rozmieszczenia rzeczowych rezerw państwowych ważnych dla gospodarki narodowej, obronności i bezpieczeństwa Państwa,
5. działalności banków związanej z projektowaniem emisji znaków pieniężnych oraz bankowych papierów wartościowych, przechowywania i transportu wartości pieniężnych, sytuacji kredytowej banków dewizowych, obsługi bankowej jednostek wydzielonych oraz innych spraw w zakresie bankowości o szczególnie ważnym znaczeniu ze względu na interes Państwa,
6. przygotowań i negocjacji w sprawie zawarcia umów międzynarodowych, w tym międzynarodowych umów handlowych”¹⁴.

Ponadto tajemnicę państwową była także „treść umowy międzynarodowej lub wiadomość występująca w stosunkach międzynarodowych, jeżeli tajność tej umowy lub wiadomości została zastrzeżona co najmniej przez jedną ze stron”¹⁵. Z kolei tajemnicę służbową zdefiniowano jako „wiadomość nie stanowiącą tajemnicy państwowej, z którą pracownik zapoznał się w związku z pełnieniem swoich obowiązków w państwowej, spółdzielczej lub społecznej jednostce organizacyjnej, a której ujawnienie może narazić na szkodę interes społeczny, uzasadniony interes tej jednostki organizacyjnej lub obywatela”¹⁶.

Dokumenty zawierające wiadomości stanowiące tajemnicę państwową klasyfikowano do klauzuli:

1. „Tajne specjalnego znaczenia” – były to wiadomości „o szczególnie ważnym znaczeniu dla obronności Państwa, Sił Zbrojnych i bezpieczeństwa Państwa”.
2. „Tajne” – były to pozostałe wiadomości będące tajemnicą państwową.

Z kolei wiadomości stanowiące tajemnicę służbową oznaczano klauzulą „Poufne”¹⁷.

Ogólną koordynację w zakresie ochrony tajemnicy państwowej i służbowej sprawował Minister Spraw Wewnętrznych, który również – na mocy przedmiotowej ustawy – był delegowany do określenia szeregu zasad ochrony informacji niejawnych. Był również upoważniony do występowania z wnioskami o przeprowadzenie kontroli ochrony tajemnicy państwowej i służbowej¹⁸. Autonomiczną pozycję w systemie ochrony tajemnicy państwowej i służbowej zachował Minister Obrony Narodowej, który został wyłączony z części regulacji ustawowych poprzez umożliwienie mu określenia zasad ochrony tajemnic we własnym zakresie wobec podległych mu jednostek organizacyjnych¹⁹.

Ustawa z 1982 r. określała również zasady dopuszczenia do wiadomości stanowiących tajemnicę państwową na zasadzie upoważnień do dostępu do wiadomości stanowiących tajemnicę państwową. Takie upoważnienie mogło być udzielone osobie będącej obywatelem polskim, dającej rękojmię zachowania tajemnicy oraz wykonującej pracę wymagającą dostępu do wiadomości stanowiących tajemnicę państwową. W sprawach wydawania takich upoważnień właściwi byli kierownicy jednostek organizacyjnych. Zasady i tryb upoważnień do dostępu do wiadomości stanowiących tajemnicę państwową oraz cofania takich upoważnień określał Minister Spraw Wewnętrznych (nie miało to zastosowania względem jednostek organizacyjnych podległych Ministrowi Obrony Narodowej). Przyznanie dostępu do wiadomości stanowiących tajemnicę służbową należało do kompetencji kierownika jednostki organizacyjnej²⁰.

Ponadto ustawa z 1982 r. wprowadzała – dla naczelnych i centralnych organów państwowych oraz terenowych organów administracji państwowej stopnia wojewódzkiego – obowiązek tworzenia i aktualizowania wykazów rodzajów wiadomości stanowiących tajemnicę państwową oraz wykazów rodzajów wiadomości stanowiących tajemnicę państwową o szczególnie ważnym znaczeniu dla obronności Państwa, Sił Zbrojnych i bezpieczeństwa Państwa²¹.

Stosowanie ustawy z 1982 r. w latach 90-tych ubiegłego wieku – w obliczu ogromnych zmian politycznych mających miejsce w Polsce po roku 1989 oraz w związku z ambicjami wstąpienia Polski do NATO i Unii Europejskiej – napotkało wiele obiektywnych trudności. Podkreślano, iż ustawa z 1982 r. jest przestarzała i jest sprzeczna z wymogami państwa prawa. Ponadto szereg luk w obowiązującej wówczas ustawie wykazał w 1994 r. Trybunał Konstytucyjny, który w swej wykładni poddał gruntownej krytyce szereg zapisów ustawy z roku 1982²².

W związku z tym w latach 90-tych XX w. podjęto szereg inicjatyw mających na celu zmianę istniejącego stanu rzeczy. Nie zostały one jednak doprowadzone do końca a jedynie 27 sierpnia 1997 r. Sejm uchwalił ustawę o zmianie ustawy o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej²³.

W 1998 r. – w związku z naglącą potrzebą dostosowania prawa w zakresie ochrony tajemnic państwowej i służbowej do wymogów Paktu Północnoatlatyckiego – opracowano projekt ustawy o ochronie informacji niejawnych, którą uchwalono 22 stycznia 1999 r.²⁴ Nowa ustawa, ze względu na pośpiech legislacyjny, zawierała wiele niejasności i była poddawana krytyce. Niemniej jednak – pomimo jej braków – należy „zaakceptować celowość i użyteczność tej ustawy oraz próby zbudowania nowoczesnego systemu ochrony informacji niejawnych”²⁵. Ustawa z 1999 r. w ciągu swego funkcjonowania była nowelizowana 23-krotnie²⁶. Najistotniejsze zmiany miały miejsce w roku 2005, a następnie – w związku z utworzeniem Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz rozwiązaniem Wojskowych Służb Informacyjnych i utworzeniem Służby Kontrwywiadu Wojskowego i Służby Wywiadu Wojskowego – w roku 2006²⁷.

Ustawa z dnia 22 stycznia 1999 r. (z późniejszymi zmianami) określała „zasady ochrony informacji, które wymagają ochrony przed nieuprawnionym ujawnieniem, jako stanowiące tajemnicę państwową lub służbową”, co w szczególności dotyczyło organizowania ochrony informacji niejawnych, klasyfikowania i udostępniania informacji niejawnych, postępowań sprawdzających, szkoleń w zakresie ochrony informacji niejawnych, organizacji kontroli przestrzegania zasad ochrony informacji niejawnych, ochrony informacji niejawnych w systemach i sieciach teleinformatycznych oraz stosowania środków fizycznej ochrony informacji niejawnych²⁸.

W rozumieniu przywołanej ustawy:

1. Tajemnicą państwową – była „informacja określona w wykazie rodzajów informacji, stanowiącym załącznik nr 1, której nieuprawnione ujawnienie może spowodować istotne zagrożenie dla podstawowych interesów Rzeczypospolitej Polskiej dotyczących porządku publicznego, obronności, bezpieczeństwa, stosunków międzynarodowych lub gospodarczych państwa”.
2. Tajemnicą służbową – była „informacja niejawna niebędąca tajemnicą państwową, uzyskana w związku z czynnościami służbowymi albo wykonywaniem prac zleconych, której nieuprawnione ujawnienie mogłoby narazić na szkodę interes państwa, interes publiczny lub prawnie chroniony interes obywateli albo jednostki organizacyjnej”²⁹.

Informacje niejawne zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę państwową oznaczano klauzulą „ściśle tajne” lub „tajne” (podlegały ochronie przez okres 50 lat od ich wytworzenia). Z kolei informacje niejawne zaklasyfikowane jako stanowiące tajemnicę służbową oznaczano klauzulą „poufne” (podlegały ochronie przez 5 lat od daty wytworzenia) lub „zastrzeżone” (podlegały ochronie przez okres 2 lat od daty ich wytworzenia)³⁰.

Bez względu na upływ czasu chronione były:

1. dane identyfikujące funkcjonariuszy i żołnierzy Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Służby Kontrwywiadu Wojskowego, Służby Wywiadu Wojskowego i Centralnego Biura Antykorupcyjnego oraz byłego Urzędu Ochrony Państwa i byłych Wojskowych Służb Informacyjnych, wykonujących czynności operacyjno-rozpoznawcze;
2. dane identyfikujące osoby, które udzieliły pomocy w zakresie czynności operacyjno-rozpoznawczych organom, służbom i instytucjom państwowym uprawnionym do ich wykonywania na podstawie ustawy;
3. informacje niejawne uzyskane od organów innych państw lub organizacji międzynarodowych, jeżeli taki był warunek ich udostępnienia³¹.

Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego i Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego pełnili funkcję krajowej władzy bezpieczeństwa, a służby ochrony państwa (tj. ABW i SKW) były właściwe w sprawach:

1. Kontroli ochrony informacji niejawnych i przestrzegania przepisów obowiązujących w tym zakresie.
2. Realizacji zadań w zakresie bezpieczeństwa systemów i sieci teleinformatycznych.
3. Prowadzenia postępowań sprawdzających.
4. Ochrony informacji niejawnych wymienianych przez Rzeczpospolitą Polską z innymi państwami i organizacjami międzynarodowymi.
5. Szkolenia i doradztwa w zakresie ochrony informacji niejawnych³².

Za ochronę informacji niejawnych odpowiadał kierownik jednostki organizacyjnej, w których były one przetwarzane. Podlegał mu bezpośrednio pełnomocnik do spraw ochrony informacji niejawnych, który odpowiadał za zapewnienie przepisów o ochronie informacji niejawnych³³.

Dostęp do informacji niejawnych uzyskiwano po przeprowadzeniu postępowania sprawdzającego i przeszkoleniu w zakresie ochrony informacji niejawnych34. Wyróżniono trzy rodzaje postępowań sprawdzających:

1. Zwykłe – „przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych stanowiących tajemnicę służbową”.
2. Poszerzone – „przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „tajne”.
3. Specjalne – „przy stanowiskach i pracach związanych z dostępem do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „ściśle tajne”³⁵.

Poświadczenie bezpieczeństwa – uzyskane w wyniku przeprowadzenia postępowania sprawdzającego – wydawano na okres 10 lat (dostęp do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „zastrzeżone” lub „poufne”), 7 lat (dostęp do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „tajne”) i 5 lat (dostęp do informacji niejawnych oznaczonych klauzulą „ściśle tajne)³⁶. Postępowania sprawdzające przeprowadzały służby ochrony państwa, zgodnie z właściwością. Niemniej jednak ABW, AW, SKW, SWW, CBA oraz Policja, Żandarmeria Wojskowa, Straż Graniczna i Służba Więzienna prowadziły samodzielne postępowania sprawdzające względem osób ubiegających się o przyjęcie do służby lub pracy w tych organach oraz wobec osób pełniących służbę lub zatrudnionych w tych organach i służbach³⁷.

W każdej jednostce organizacyjnej, w której przetwarzano informacje niejawne o klauzuli „poufne” lub stanowiące tajemnicę państwową istniał obowiązek utworzenia kancelarii tajnej, podległej bezpośrednio pełnomocnikowi ochrony i odpowiadającej
za rejestrowanie, przechowywanie, i obieg takich dokumentów³⁸.

Systemy i sieci teleinformatyczne, w których przetwarzano informacje niejawne, podlegały akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego przez służby ochrony państwa, uzyskiwane na podstawie dokumentów szczególnych wymagań bezpieczeństwa i procedur bezpiecznej eksploatacji. Przetwarzanie informacji niejawnych w tych systemach i sieciach teleinformatycznych było dopuszczalne po uzyskaniu certyfikatu akredytacji bezpieczeństwa teleinformatycznego, wydawanego przez służby ochrony państwa³⁹.

Przedsiębiorcy, jednostki naukowe lub badawczo-rozwojowe ubiegające się (lub zamierzające się ubiegać) o zawarcie lub wykonanie umowy związanej z dostępem do informacji niejawnych, musieli posiadać świadectwo bezpieczeństwa przemysłowego, wydane po przeprowadzeniu postępowania bezpieczeństwa przemysłowego, prowadzonego przez służby ochrony państwa⁴⁰.

W związku z planowanym objęciem przez Polskę przywództwa w Radzie Unii Europejskiej w 2011 r. podjęto prace mające na celu dostosowanie systemu ochrony informacji niejawnych, funkcjonującego w Polsce do regulacji obowiązujących w tym zakresie w państwach Unii Europejskiej i NATO. Nie bez znaczenia była również konieczność dostosowania przepisów ustawy do szybko zachodzących zmian technologicznych⁴¹. W związku z tym w roku 2009 r. w Kancelarii Prezesa Rady Ministrów rozpoczęto prace nad reformą polskiego systemu ochrony informacji niejawnych, które zaowocowały uchwaleniem przez Sejm ustawy z dnia 5 sierpnia 2010 r. o ochronie informacji niejawnych. Prezydent RP podpisał ustawę w dniu 30 sierpnia 2010 r.⁴²

Nową ustawę o ochronie informacji niejawnych scharakteryzowano w działach:

1. Nowe zasady klasyfikowania informacji niejawnych (artykuł opublikowany w miesięczniku Policja 997 nr 1/2011, s. 10 – 11) – opracował mł. insp. Krzysztof Krawczyk Dyrektor Biura Ochrony Informacji Niejawnych KGP, Pełnomocnik Komendanta Głównego Policji ds. ochrony informacji niejawnych
2. Nowy system ochrony informacji niejawnych.

¹ Art. 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 16 lutego 1928 r. o karach za szpiegostwo i niektóre inne przestępstwa przeciwko Państwu (Dz. U. Nr18, poz. 160). Por. S. Hoc, Ustawa o ochronie informacji niejawnych. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2010, s. 9.
² Art. 9 § 1 i 2 rozporządzenia Prezydenta RP z dnia 24 października 1934 r. o niektórych przestępstwach przeciwko bezpieczeństwu Państwa (Dz. U. Nr 94, poz. 851).
³ Por. art. 289 Kodeksu karnego z 1932 r. Zob. także Por. S. Hoc, Ustawa..., s. 10.
⁴ D.Pr.P.P., 1919, nr 61, poz. 363 Aneks do art. 30 ustawy o Policji Państwowej – Rota przysięgi służbowej. Por. także A. Misiuk, A. Pepłoński, Organizacja instytucji policyjnych w II Rzeczpospolitej. Wybór źródeł i dokumentów, Wydawnictwo Wyższej Szkoły Policji, Szczytno 1994, s. 41.
⁵ Przykazania policjanta, [w:] „Na posterunku”, R. 1938, nr 5, s. 4. Por. także: R. Litwiński, Korpus Policji w II Rzeczpospolitej. Służba i życie prywatne, Wydawnictwo Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej, Lublin 2010, s. 163-164.
⁶ Dz. U. Nr 55, poz. 437.
⁷ Art. 1 ust 1 i 2 dekretu z dnia 26 października 1949 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
⁸ Dz. U. Nr 13, poz. 95.
⁹ Art. 120 § 15 i 16 ustawy z dnia 19 kwietnia 1969 r. - Kodeks karny (Dz. U. Nr 13, poz. 94)
¹⁰ Zob. S. Hoc, Ustawa..., s. 11-13.
¹¹ Główne Archiwum Policji, sygnatura archiwalna 145x/1, „Zbiór aktów normatywnych MSW”. Instrukcja szeroko odnosiła się do kwalifikacji dokumentów, funkcjonowania kancelarii tajnej, obiegu i ewidencji korespondencji niejawnej, sporządzaniu dokumentacji niejawnej oraz postępowania z dokumentami tajnymi specjalnego znaczenia.
¹² Główne Archiwum Policji, sygnatura archiwalna 184/7, „Zarządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych”. Instrukcja składała się z dziesięciu rozdziałów: I. Postanowienia ogólne; II. Obowiązek zachowania tajemnicy państwowej i służbowej; III. Zabezpieczenie pomieszczeń; IV. Postępowanie z dokumentami zawierającymi wiadomości stanowiące tajemnicę państwową i służbową - przy pracach w terenie; V. Kwalifikowanie wiadomości i obiegu dokumentów; VI. Funkcjonowanie kancelarii tajnej; VII. Obowiązki kierownika kancelarii tajnej; VIII. Doręczanie przesyłek zawierających wiadomości stanowiące tajemnicę państwową lub służbową; IX. Organizowanie oraz utrwalanie przebiegu konferencji w sprawach zawierających wiadomości stanowiące tajemnicę państwową; X. Kontrola.
¹³ Dz. U. Nr 40, poz. 271.
¹⁴ Art. 2 ust. 1 pkt 1-6 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
¹⁵ Art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
¹⁶ Art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
¹⁷ Art. 12 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
¹⁸ Art. 19 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej. Delegacje Ministra Spraw Wewnętrznych: Art. 7 ust. 5, 15 ust. 2, 15 ust. 3 (wraz z Ministrem Komunikacji), 15 ust. 4, 15 ust. 5 (wraz z Ministrem Łączności), 17 ust. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
¹⁹ Por. Art. 20 ust. 1, art. 21 ust 1 i 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
²⁰ Upoważnienia do dostępu: Art. 7-11 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
²¹ Wykazy: Art. 6 ust. 1-5 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ochronie tajemnicy państwowej i służbowej.
²² Zob. S. Hoc, Ustawa..., s. 13-14.
²³ Dz. U. Nr 110, poz. 714. O pracach nad nową ustawą w latach 90-tych XX w. zob. S. Hoc, Ustawa..., s. 15.
²⁴ Dz. U. Nr 11, poz. 95.
²⁵ S. Hoc, Ustawa..., s. 20. O działaniach prowadzących do wypracowania ustawy z 22 stycznia 1999 r. zob. t a m ż e, s. 15-20.
²⁶ I. Stankowska, Ustawa o ochronie informacji niejawnych. Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2011, s. 9.
²⁷ Ustawa z dnia 15 kwietnia 2005 r. o zmianie ustawy o ochronie informacji niejawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 85, poz. 727), Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Centralnym Biurze Antykorupcyjnym (Dz. U. Nr 104, poz. 708), Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 709), Ustawa z dnia 9 czerwca 2006 r. - Przepisy wprowadzające ustawę o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego oraz ustawę o służbie funkcjonariuszy Służby Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służby Wywiadu Wojskowego (Dz. U. Nr 104, poz. 711).. Zob. S. Hoc, Ustawa..., s. 22-23.
²⁸ Art. 1 ust. 1 pkt 1-9 ustawy o ochronie informacji niejawnych (dalej cytowane za: Dz. U. Z 2005 r. Nr 196, poz. 1631, z późn. zm.). Kompleksowy komentarz do ustawy: T. Szewc, Ochrona informacji niejawnych. Komentarz, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2007.
²⁹ Art. 2 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³⁰ Art. 23 ust. 1 i 2, art. 25 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³¹ Art. 25 ust. 2 pkt 1-3 ustawy o ochronie informacji niejawnych
³² Art. 2 pkt 3, art. 14 ust. 1 pkt 1-6, art. 15 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³³ Art. 10 ust 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych
³⁴ Art. 27 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³⁵ Art. 36 ust 1 pkt 1-3 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³⁶ Art. 36 ust. 2a ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³⁷ Art. 30 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³⁸ Art. 50 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
³⁹ Art. 60 ust 1, 2, 5, 6 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
⁴⁰ Art. 65 i 66 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie informacji niejawnych.
⁴¹ I. Stankowska, Ustawa..., s. 9.
⁴² S. Hoc, Ustawa..., s. 24 nn; I. Stankowska, Ustawa..., s. 10-11.